Ik denk dat ik veel heb geleerd in de bovenbouw, omdat ik de kans heb gekregen om echt op zoek te gaan. Ik kreeg de vrijheid om zelf mijn onderwerpen en werkwijzen te kiezen en ik mocht flinke periodes aan hetzelfde onderzoek werken. Dit zorgde ervoor dat ik de diepte in kon. Ik kon mijn eigen fascinaties uitwerken en nieuwe dingen ontdekken. Ik heb mezelf geprobeerd uit te dagen door foto's te maken en door niet alleen een mooi plaatje te produceren. In plaats daarvan heb ik echt Kunst gemaakt.
Wat daarbij zeker geholpen heeft zijn de lessen kunstgeschiedenis. De kennis die ik hierbij opdeed zorgde ervoor dat ik anders naar kunst ging kijken en dat ik veel meer kunstvormen en stromingen kon waarderen. Ik begreep ze nu, dus kon ik er ook van houden. De volgende stap was deze zelf te gaan produceren. Daarbij ben ik er vaak tegenaan gelopen dat ik ik mijn eigen werk niet mooi of origineel genoeg vond. Daar heb ik echt een stap in gezet. Ik heb geleerd dat kunst, althans voor mij, niet altijd origineel of mooi hoeft te zijn om gewaardeerd te worden en om de naam Kunst te mogen dragen. Het accepteren van deze zekere "imperfectie" is een grote stap voor mij als perfectionist. Dit zal ik zeker meenemen in mijn verdere leven en op andere terreinen proberen toe te passen.
Daarnaast denk ik dat BV je vormt tot een mens met een brede culturele kennis. Dat zorgt ervoor dat je andere culturen beter begrijpt. Zeker in deze tijden is dat een belangrijk gegeven. Ik ben blij dat ik over veel dingen mee kan praten en dat ik ergens een goed onderbouwde mening over kan vormen omdat ik verstand van zaken heb.
Wat de toekomst betreft denk ik dat ik altijd geïnteresseerd zal blijven in kunst. Dat was ik voordat ik op de middelbare school kwam tenslotte ook al. Nu mijn interesse in kunst zich uitgebreid heeft, zijn er nieuwe deuren voor me open gegaan. Ik kan nu van veel meer kunst genieten. Toch heb ik nog wel wat te leren. Soms ben ik bij een tentoonstelling die ik helemaal niet begrijp en daarom ook niet leuk vind. Misschien komt dat met de jaren, of is het gewoon niet mijn cup of tea ;)
Ik ben blij dat ik BV gekozen heb, omdat het een leuk vak was om te volgen. Het is zeker geen nietsnutvak, zoals sommigen denken. Je moet er hard voor werken en het kost veel tijd. Als je die tijd er echter insteekt, levert het je ook veel op.
woensdag 13 april 2016
Abstract kleurgebruik - vervolg
Na de zomervakantie pakte ik het onderzoek naar abstract kleurgebruik weer op. Ik ging verder met het maken van studies.
Van deze studies ben ik helaas de foto's verloren, al weet ik zeker dat ik ze heb gemaakt. Later zullen we deze echter nog terugzien, maar dan ietwat... verknipt ;).
Omdat ik er ondertussen achter was dat mijn werk groots en meeslepend moest worden, ben ik op zoek gegaan naar wat groot dan moest zijn. Dus: hoe groot was groot genoeg voor mij? Ik wilde dat, net als bij de werken van Rotkho, het gezichtsveld van de toeschouwer volledig gevuld zou worden door mijn werk. Om dit voor elkaar te krijgen had ik een heel groot doek nodig. Zó groot dat dat niet zomaar te koop is. Ik moest dus zelf een doek gaan maken. Op school vond ik stukken katoen die ik mocht gebruiken. Ik koos het grootste stuk, knipte er een rechthoek van en beschilderde het met latex.
Nadat ik het doek bewerkt had met latex kon ik erop gaan schilderen. Ik pakte daarvoor mijn oude vriend ecoline erbij (wat ik ook gebruikte in mijn werk in 4V) en ging enthousiast aan de slag in rood- en blauwtinten. Toen het werk nat was was ik super tevreden. Ik vond het de donkere look van de schildering er supercool uitzien! Het had iets mysterieus. Ik was helemaal gelukkig met de manier waarop de ecoline in de holletjes van het doek zonk en daar een donkere poel kleur veroorzaakte. Toen ik de volgende dag op school kwam om te kijken hoe het erbij lag, werd ik onaangenaam verrast. Alle donkerheid was uit het doek verdwenen! Nu zat ik met een enorme lap tie-die stof... wat ging ik daar ooit nog mee doen?
Na lang wikken en wegen en een halve start gemaakt hebben om een foto-opdracht te gaan doen, heb ik besloten dat ik het ontzettend zonde vond om dat grote doek zomaar bij het grofvuil te smijten. Ik moest en zou er nog wat moois van maken. Om het geheel spannender te maken, besloot ik dat ik dit doek uit zijn verband moest trekken. Daarom knipte ik het doek doormidden.
Ik plakte de delen van het doek op een ondergrond die ik had gemaakt van vellen van en soort behang dat ik in de berging vond, De ruimte tussen de delen in maakte ik zwart. Ik hoopte dat het geheel zo zijn donkerdere look terug zou krijgen.
Vervolgens pakte ik mijn studies, waarvan ik de foto's kwijt ben, en sneed ze met de snijmachine in stukken zodat de mooiste stukken overbleven. Deze stukken heb ik op verschillende manieren geprobeerd te rangschikken. Uiteindelijk plakte ik ze op.
Dit is het eindresultaat! Ik had geluk dat ik zo'n prachtige ruimte kreeg om mijn werk in te exposeren. Ik maakte aan de bovenkant van het doek latten vast, zodat ik de latten op het randje van de muur kon leggen. Met wat extra gewicht bleef het doek zo mooi hangen. In het kader van ons overkoepelende thema "Wij zijn..." heb ik gekozen voor het woord "verknipt". Dit staat voor het letterlijke verknippen van de werken, maar ook voor een figuurlijke verkniptheid: die van de wereld om ons heen. Het paars/blauw/rode doek doet mij denken aan blauwe plekken. We lopen blauwe plekken op aan de verknipte wereld om ons heen. Terroristische aanslagen, honger, dood, armoede, natuurvervuiling en -geweld schokt ons allemaal. Maar we laten ons niet kisten. De kleuren in het midden laten ons zien dat er altijd licht en dus hoop is in de duisternis.
Van deze studies ben ik helaas de foto's verloren, al weet ik zeker dat ik ze heb gemaakt. Later zullen we deze echter nog terugzien, maar dan ietwat... verknipt ;).
Omdat ik er ondertussen achter was dat mijn werk groots en meeslepend moest worden, ben ik op zoek gegaan naar wat groot dan moest zijn. Dus: hoe groot was groot genoeg voor mij? Ik wilde dat, net als bij de werken van Rotkho, het gezichtsveld van de toeschouwer volledig gevuld zou worden door mijn werk. Om dit voor elkaar te krijgen had ik een heel groot doek nodig. Zó groot dat dat niet zomaar te koop is. Ik moest dus zelf een doek gaan maken. Op school vond ik stukken katoen die ik mocht gebruiken. Ik koos het grootste stuk, knipte er een rechthoek van en beschilderde het met latex.
Nadat ik het doek bewerkt had met latex kon ik erop gaan schilderen. Ik pakte daarvoor mijn oude vriend ecoline erbij (wat ik ook gebruikte in mijn werk in 4V) en ging enthousiast aan de slag in rood- en blauwtinten. Toen het werk nat was was ik super tevreden. Ik vond het de donkere look van de schildering er supercool uitzien! Het had iets mysterieus. Ik was helemaal gelukkig met de manier waarop de ecoline in de holletjes van het doek zonk en daar een donkere poel kleur veroorzaakte. Toen ik de volgende dag op school kwam om te kijken hoe het erbij lag, werd ik onaangenaam verrast. Alle donkerheid was uit het doek verdwenen! Nu zat ik met een enorme lap tie-die stof... wat ging ik daar ooit nog mee doen?
Na lang wikken en wegen en een halve start gemaakt hebben om een foto-opdracht te gaan doen, heb ik besloten dat ik het ontzettend zonde vond om dat grote doek zomaar bij het grofvuil te smijten. Ik moest en zou er nog wat moois van maken. Om het geheel spannender te maken, besloot ik dat ik dit doek uit zijn verband moest trekken. Daarom knipte ik het doek doormidden.
Ik plakte de delen van het doek op een ondergrond die ik had gemaakt van vellen van en soort behang dat ik in de berging vond, De ruimte tussen de delen in maakte ik zwart. Ik hoopte dat het geheel zo zijn donkerdere look terug zou krijgen.
Vervolgens pakte ik mijn studies, waarvan ik de foto's kwijt ben, en sneed ze met de snijmachine in stukken zodat de mooiste stukken overbleven. Deze stukken heb ik op verschillende manieren geprobeerd te rangschikken. Uiteindelijk plakte ik ze op.
Dit is het eindresultaat! Ik had geluk dat ik zo'n prachtige ruimte kreeg om mijn werk in te exposeren. Ik maakte aan de bovenkant van het doek latten vast, zodat ik de latten op het randje van de muur kon leggen. Met wat extra gewicht bleef het doek zo mooi hangen. In het kader van ons overkoepelende thema "Wij zijn..." heb ik gekozen voor het woord "verknipt". Dit staat voor het letterlijke verknippen van de werken, maar ook voor een figuurlijke verkniptheid: die van de wereld om ons heen. Het paars/blauw/rode doek doet mij denken aan blauwe plekken. We lopen blauwe plekken op aan de verknipte wereld om ons heen. Terroristische aanslagen, honger, dood, armoede, natuurvervuiling en -geweld schokt ons allemaal. Maar we laten ons niet kisten. De kleuren in het midden laten ons zien dat er altijd licht en dus hoop is in de duisternis.
Eigen Fascinatie "onderzoek"
Na de stopmotionopdracht was het weer tijd voor een vrije opdracht. Hierin mochten we een fascinatie van onszelf gaan onderzoeken en uiteindelijk een vrij eindwerk maken. Ik koos voor mijn fascinatie voor kleur in combinatie met pure, abstracte voorstellingen. Ik begon met het maken van een pinterestboard hiervoor: https://nl.pinterest.com/irisgriffioen/less-more/. Hierop zie je dat ik alle kanten op vlieg: van felgekleurd naar zwartwit, van bont naar monochroom.
Ik begon mijn zoektocht door (veelal close-up) foto's te maken thuis en rond school. Dit leverde de volgende resultaten op:
Echt tevreden was ik niet over de foto's. Sommigen waren wel mooi, omdat ik vond dat ze een spannend lijnenspel in zich hadden. Door de compositie en sterke uitvergroting werden de objecten die ik fotografeerde vrijwel onherkenbaar. Dit wilde ik vasthouden. Ik ging daarom op zoek naar een voorstelling die ik sterk uit kon vergroten, zodat alleen het kleur en lijnenspel overblijft.
Ik koos een schilderij uit waarin ik een mooi licht-donker en complementair kleurcontrast zat. Ik vergrootte de afbeelding uit en koos een stukje wat ik spannend genoeg vond om na te schilderen. Het resultaat hiervan is te zien op de foto rechtsonder. Ik heb deze studie niet afgemaakt, omdat ik tot de conclusie kwam dat dit niet groot genoeg was en bovendien niet spannend genoeg. Het moest toch abstracter worden.
Op aanraden van mijn docent heb ik daarna de tentoonstelling van Mark Rothko bezocht in Den Haag. Hier maakte ik kennis met zijn enorme kleurvlakken. De grootte van zijn werk sprak me aan. Ik wilde ook zoiets kolossaals maken en imponeren met niets anders dan kleuren!
In de geest van Rothko ben ik ook kleurvlakken gaan schilderen.
Ik heb ook meer vloeiende werken gemaakt.
Om het effect echt goed vast te kunnen leggen maakte ik er ook filmpjes van.
Om een bepaalde kleurintensiteit te bereiken nadat het werk gedroogd was, ging ik aan de slag met het over elkaar aanbrengen van verschillende kleuren olieverf.
Hier zien we een samenvoegsel van wat ik allemaal geprobeerd heb. Het aanbrengen van de kleuren over elkaar had niet het gewenste effect. Hier ben ik aan het eind van 5V gestrand. Ik heb hier geen uitwerk meer uit kunnen persen voor het eind van het jaar.
Ik begon mijn zoektocht door (veelal close-up) foto's te maken thuis en rond school. Dit leverde de volgende resultaten op:
Echt tevreden was ik niet over de foto's. Sommigen waren wel mooi, omdat ik vond dat ze een spannend lijnenspel in zich hadden. Door de compositie en sterke uitvergroting werden de objecten die ik fotografeerde vrijwel onherkenbaar. Dit wilde ik vasthouden. Ik ging daarom op zoek naar een voorstelling die ik sterk uit kon vergroten, zodat alleen het kleur en lijnenspel overblijft.
Ik koos een schilderij uit waarin ik een mooi licht-donker en complementair kleurcontrast zat. Ik vergrootte de afbeelding uit en koos een stukje wat ik spannend genoeg vond om na te schilderen. Het resultaat hiervan is te zien op de foto rechtsonder. Ik heb deze studie niet afgemaakt, omdat ik tot de conclusie kwam dat dit niet groot genoeg was en bovendien niet spannend genoeg. Het moest toch abstracter worden.
Op aanraden van mijn docent heb ik daarna de tentoonstelling van Mark Rothko bezocht in Den Haag. Hier maakte ik kennis met zijn enorme kleurvlakken. De grootte van zijn werk sprak me aan. Ik wilde ook zoiets kolossaals maken en imponeren met niets anders dan kleuren!
In de geest van Rothko ben ik ook kleurvlakken gaan schilderen.
Ik heb ook meer vloeiende werken gemaakt.
Om het effect echt goed vast te kunnen leggen maakte ik er ook filmpjes van.
Om een bepaalde kleurintensiteit te bereiken nadat het werk gedroogd was, ging ik aan de slag met het over elkaar aanbrengen van verschillende kleuren olieverf.
Hier zien we een samenvoegsel van wat ik allemaal geprobeerd heb. Het aanbrengen van de kleuren over elkaar had niet het gewenste effect. Hier ben ik aan het eind van 5V gestrand. Ik heb hier geen uitwerk meer uit kunnen persen voor het eind van het jaar.
dinsdag 12 april 2016
Stop motion Zwanenmeer
Hierboven het resultaat van onze stopmotionopdracht. In een groepje van drie moesten we een filmpje maken met behulp van stopmotion. Wij kozen als thema "Het Zwanenmeer" en besloten ook de bijbehorende muziek te gebruiken. In een scène van het Zwanenmeer wordt de zwarte zwaan een witte zwaan. Deze overwinning besloten wij op een andere manier uit te beelden.
Dit pinterestboard diende hierbij als inspiratie: https://nl.pinterest.com/irisgriffioen/stop-motion/
Allereerst maakten we voor de opening een groot grijsgemeleerd vel. Op dit vel schilderden we een witte en een zwarte zwaan. Op losse vellen papier schilderden we sierlijke letters om de titel in beeld te brengen. Om de thematiek duidelijk te maken, lieten we het titelscherm letterlijk doormidden scheuren, dwars door het hart wat tussen de zwanen in stond.
Vervolgens komt het muziekdoosje in beeld. Het was lastig om het langzaam open te laten gaan, omdat het dekseltje natuurlijk niet uit zichzelf geopend bleef. Met behulp van stokjes is het ons uiteindelijk toch gelukt om de opening goed op de foto's te krijgen.
Daarna zoomen we in op de ballerina in het doosje. We hebben het laten lijken als of we van de echte wereld, overgaan in een fantasiewereld, op het moment dat de plastic ballerina overgaat in een ballerina van vlees en bloed. Christel speelde de ballerina. We hebben de ballerina bewust in het zwart gekleed, omdat zij verstrikt raakt tijdens het maken van haar pirouettes. Deze verstrikking stond symbool voor een meisje of vrouw die in de problemen raakt. De zwarte kleding draagt bij aan de mistroostige sfeer daarvan.
Vervolgens komt de prins, de witte zwaan, in beeld. Tim speelde de prins. De prins is, uiteraard, in wit gekleed en draagt een wit zwaard. Nadat de prins de ballerina bevrijdt heeft, gaat het beeld over in getekende beelden. Hierin is het eindgoed-algoed einde te zien: de jurk van de prinses kleurt rood, nu ze weer liefde heeft gevonden. De kleur komt weer terug in de fantasiewereld.
Als outro herhaalden we de intro, maar dan achterstevoren. Dit staat symbool voor het "sluiten" van het verhaal (zoals je ook een sprookjesboek sluit) en voor het helen van de scheur (de emotionele toestand van de ballerina).
Opdracht Mens in beeld - driedimensionaal
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBi9DJH26JAJuDlQKKdtz8wkGS5HF11Rs6G26K99UEEhM8ZggmblmbqUx0LDmM5JcMhed5MiHk2LauNtIsuLRgakBF1V3-0cP3WmD6FhzSDp1DiKCP_dEIx3KIpcmhGp4GmGlA__vAAksk/s1600/200px-Nike_of_Samothrake_Louvre_Ma2369_n4+%25281%2529.jpg)
Na het kleibeeldje, gingen we verder met het serieuzere werk: beeldhouwen. Deze keer moesten we een een mens in beeld brengen of beter gezegd vangen in een stuk speksteen. Ik koos een groot stuk waarvan ik de kleur mooi vond. Dit bleek achteraf een slechte keuze, omdat de steen veel kleine harde deeltjes bevatte, maar ook uit hele harde delen bleek te bestaan. Dit maakte het houwen van een vorm er niet makkelijker op. Ook zou de steen nooit mooi glad worden omdat de keiharde korrels voor krassen zouden zorgen.
Dit wist ik natuurlijk niet vanaf het begin, dus ging ik eerst met goede moed aan de slag. Ik besloot dat ik een lichaamsdeel wilde vangen in mijn steen. De steen had al een beetje de vorm van een rug, dus besloot ik me toe te leggen op ruggen en/of schouders.
Naarmate het proces vorderde en de problemen zich opstapelden, besloot ik van het idee van een realistische voorstelling af te stappen en voor een abstractere vormgeving te kiezen. Ik wilde nu het idee van een menselijk lichaam scheppen. Dus geen specifiek lichaamsdeel, maar een beeld dat de associatie zou oproepen van een menselijke voorstelling. Hiervoor keek ik naar foto's waarin het menselijk lichaam zo geportretteerd was dat het bijna als onherkenbaar kan worden beschouwd. Ik begon daardoor een uitholling in de steen te maken.
Verder dan dit ben ik nooit gekomen, omdat de opdracht mij kwijtgescholden werd om persoonlijke redenen.
Voor inspiratie heb ik dit pinterestboard gebruikt: https://nl.pinterest.com/irisgriffioen/the-art-of-the-human-body/
Abonneren op:
Posts (Atom)